Τρεις γνώμες, ένα μήνυμα και μια Πέμπτη

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν μακρινό γαλαξία, δηλαδή στο Viber του Γ2, ένα βράδυ Τρίτης του Οκτωβρίου, μια μαμά με ένα τετράδιο καρό αποφάσισε να θυμίσει σε τρεις οικογένειες την εκδρομή στο Σούνιο.

Δέκα λεπτά δουλειά. Ήταν εννιά παρά είκοσι.

Στις έντεκα είχα ήδη πάρει τηλέφωνο τρεις γυναίκες για γνώμη. Η οικογένεια είναι ένα συμβούλιο που δεν ζήτησες ποτέ.

Η γνώμη της μητέρας μου

• Μαμά, πώς θυμίζω σε κάποιους ότι πρέπει να πληρώσουν;
• Να τους πεις ότι τους αγαπάς.
• Μαμά, είναι δεκαπέντε ευρώ.
• Και για δεκαπέντε ευρώ να τους αγαπάς.
• Και μετά τι γράφω;
• Να φάνε κάτι.

Η μητέρα μου λύνει κάθε πρόβλημα με φαγητό. Δεν είναι συμβουλή για υπενθύμιση, αλλά είναι η μόνη που πάντα πετυχαίνει.

Η γνώμη της πεθεράς

Η πεθερά μου είναι λογίστρια και πιστεύει στη γραπτή πρόταση.

"Να γράψεις: Αξιότιμοι γονείς, σας ενημερώνουμε ότι οφείλεται το ποσό των..."

• Δεν το λέμε έτσι, κυρία Δέσποινα.
• Πώς το λέμε;
• Σαν να μην οφείλει κανείς τίποτα.
• Και τότε πώς θα πληρώσουν;

Το είπε με τόση ειλικρίνεια που έμεινα να κοιτάζω το ταβάνι. Ήταν δίκαιη ερώτηση.

Η γνώμη της φίλης μου

Η Ελένη ήξερε αμέσως τι θα έγραφε η ίδια: "Παιδιά, εκδρομή Πέμπτη, ό,τι μπορεί ο καθένας". Είναι η μόνη από τις τρεις που σκέφτηκε πώς θα νιώσει αυτός που το διαβάζει.

• Σκέψου κάποιον που αυτόν τον μήνα έχει στενά. Τι θέλει να διαβάσει;
• Ότι δεν τον κοιτάζει κανείς.
• Ε, αυτό γράψε.

Τα προσχέδια που δεν έστειλα

Πριν από τις γνώμες είχα ήδη γράψει δύο μηνύματα. Το πρώτο ξεκινούσε με "Αγαπητοί γονείς, υπενθυμίζουμε" και ακουγόταν σαν ανακοίνωση από το δημαρχείο. Το δεύτερο είχε εφτά καρδούλες και τρία θαυμαστικά σε μία πρόταση, και έμοιαζε με κάρτα γενεθλίων για κάποιον που δεν πρόκειται να πληρώσει.

Στο τρίτο έσβησα τα πάντα εκτός από τη λέξη "καλησπέρα". Εκεί κατάλαβα ότι χρειαζόμουν βοήθεια, και ότι η βοήθεια θα ήταν τρεις γυναίκες με τρεις εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες.

Μια παρένθεση για τον καφέ

Στην Ελλάδα όλοι τσακώνονται ποιος θα πληρώσει τον καφέ. Ο ένας πετάγεται, ο άλλος τον σταματά, ο τρίτος έχει ήδη δώσει την κάρτα στον σερβιτόρο. Είναι ο μόνος τσακωμός που τελειώνει με χαμόγελα.

Στην εκδρομή της τάξης συμβαίνει το αντίθετο. Όλοι θέλουν να συμμετάσχουν, αλλά κανείς δεν θέλει να είναι ο πρώτος που θα το θυμηθεί. Η καλή υπενθύμιση κάνει ό,τι ο φίλος με την κάρτα: το λύνει πριν στριμωχτεί κάποιος.

Εντάξει, πίσω στο βράδυ.

Το μήνυμα

Έγραψα αυτό, στις έντεκα και τέταρτο:

"Παιδιά, καλησπέρα! Την Πέμπτη πάμε Σούνιο. Ο λογαριασμός είναι στο καρφιτσωμένο μήνυμα και, αν φέτος τα πράγματα είναι στενά, πείτε μου ιδιωτικά και θα το βρούμε, χωρίς ερωτήσεις."

Το διάβασα τρεις φορές. Ζεστό, καθαρό, χωρίς τύψεις για κανέναν. Σκέφτηκα ότι ήταν το καλύτερο μήνυμα που έγραψα ποτέ σε γονικό group. Το άφησα να ησυχάσει για ένα λεπτό, όπως αφήνεις το γάλα να κρυώσει.

Πάτησα αποστολή.

Το τέλος

Σε δέκα δευτερόλεπτα ήρθαν δεκατέσσερα αυτοκόλλητα με καρδιές. Σε είκοσι, ένα "Ευχαριστούμε, Σοφία, τώρα το κάνω!" και ένα "Τέλεια, ευχαριστούμε που μας το θύμισες!".

Και μετά, στα τριάντα δευτερόλεπτα, η Κατερίνα:

"Σοφία, ευχαριστούμε! Πόσο ήταν;"

Κοίταξα το μήνυμα. Ούτε ένα ευρώ. Μία ώρα, τρία τηλέφωνα, μία πεθερά, μία φίλη, τρία προσχέδια και μια καλή καρδιά, και ξέχασα το ποσό.

Έγραψα δεύτερο μήνυμα: "15 ευρώ. Συγγνώμη!"

Απάντησε η Κατερίνα: "Α, καλά, αυτό περίμενα."

Όταν το είπα στην πεθερά μου, είπε μόνο: "Σου το έλεγα. Γραπτή πρόταση."

Όταν το είπα στη μητέρα μου, είπε: "Έφαγες τίποτα;"

Δεν είχα φάει.