Το λεωφορείο για Ναύπλιο κλείστηκε με λόγο τιμής και τέσσερα IRIS

Ο Περικλής είχε την Εκκλησία του Δήμου. Εγώ έχω το γκρουπ της Γ΄ τάξης.

Τρίτη βράδυ, καφενείο της γειτονιάς, ένας φραπές που έχει πάψει προ πολλού να είναι φραπές, και ένα email από το τουριστικό γραφείο: "Για την επιβεβαίωση της κράτησης απαιτείται προκαταβολή 338 ευρώ έως την Παρασκευή, ώρα 12:00."

Λεωφορείο τριάντα θέσεων, διήμερη εκδρομή στο Ναύπλιο, είκοσι έξι οικογένειες, δεκατρία ευρώ η καθεμία. Πληρωμές μέσω IRIS που έχουν φτάσει: τέσσερις.

Δεν πανικοβάλλομαι. Απλώς το γράφω με κεφαλαία, μέσα μου.

Πρώτα ρωτάμε τον καιρό, μετά πληρώνουμε

Στέλνω το μήνυμα με τον πιο γλυκό τόνο που μου έχει μείνει:

• Καλησπέρα! Μια φιλική υπενθύμιση: η προκαταβολή για το Ναύπλιο, 13 ευρώ η οικογένεια, μέχρι την Παρασκευή. Το IBAN είναι από κάτω.

Οι απαντήσεις δεν αργούν.

«Θα βρέξει;»

«Αν βρέξει, επιστρέφονται τα χρήματα;»

«Έλεγε το κινητό μου βροχή το Σάββατο, αλλά η γιαγιά λέει ότι δεν θα βρέξει.»

«Το meteo τι λέει;»

Εγώ δεν είμαι μετεωρολόγος. Εγώ είμαι ταμίας, και οι μόνες συχνές ερωτήσεις που ξέρω είναι για πληρωμές, όχι για σύννεφα. Ό,τι ξέρω για τον καιρό το ξέρω από την τελευταία φορά που ξέχασα την ομπρέλα. Και τότε είχε ήλιο.

Όμως κάτι συμβαίνει: μέσα σε μισή ώρα όλο το γκρουπ έχει γίνει ένα κοινό ινστιτούτο μετεωρολογίας, με πέντε διαφορετικές προβλέψεις και καμία πληρωμή.

Οι γάτες της ταβέρνας και ο νόμος της προκαταβολής

Μια μικρή παρένθεση, γιατί ο πάγος στον φραπέ έχει λιώσει και μου έρχεται φιλοσοφία. Σε κάθε ταβέρνα στην Ελλάδα ζει μια ομάδα από γάτες. Κανείς δεν ξέρει πόσες είναι. Αν τις μετρήσεις την Τρίτη, θα βρεις έξι. Την Πέμπτη βρίσκεις εννιά, και δύο από αυτές είναι σίγουρα η ίδια γάτα, που κάνει τον ανήξερο.

Έτσι είναι και οι πληρωμές. Δεν είναι ότι οι γονείς αμελούν. Κάθε οικογένεια έχει τη δική της λίστα: οδοντίατρος, φροντιστήριο, «πού είναι το άλλο γάντι», και κάπου πιο κάτω «εκδρομή, προκαταβολή». Θα έρθει. Το μόνο ερώτημα είναι αν θα έρθει πριν ή μετά την Παρασκευή.

Τετάρτη, στο περίπτερο

Την Τετάρτη με σταματά ένας μπαμπάς έξω από το περίπτερο.

• Μαρία, μπορώ να σου τα δώσω στο χέρι;
• Βεβαίως. Αλλά πρέπει να τα γράψω.
• Να τα γράψεις πού;
• Στη λίστα.
• Και πού είναι η λίστα;
• Στο κινητό μου.

Βγάζει ένα δεκάρικο. Του λείπουν τρία ευρώ. Ψάχνει στις τσέπες, βρίσκει ένα κλειδί, μια απόδειξη από φούρνο και μισή τσιχλόφουσκα.

• Θα σου τα φέρω την Παρασκευή.
• Την Παρασκευή είναι η προθεσμία.
• Τότε σου τα φέρνω στις έντεκα και μισή.

Την Παρασκευή στις έντεκα και είκοσι βλέπω τον μπαμπά να τρέχει στην αυλή με το κουλούρι ακόμα ζεστό. Όχι από πανικό. Από μια ακατάβλητη, ελληνική αισιοδοξία. Μου δίνει τρία ευρώ σε κέρματα και ένα βλέμμα που λέει «είδες;».

Πέμπτη, και η ομπρέλα που δεν ανοίγει

Την Πέμπτη το πρωί η κυρία Ελένη, η δασκάλα, με σταματά στην αυλή με τον καφέ της.

• Μαρία, θα πάμε τελικά;
• Θα πάμε.
• Να το πω στα παιδιά;
• Πείτε τους ότι υπάρχει λεωφορείο.
• Υπάρχει;
• Υπάρχει. Στο χαρτί.

Η κυρία Ελένη χαμογελά με την ηρεμία κάποιου που έχει δει σαράντα χρόνια εκδρομές. Δεν είναι ανήσυχη. Εγώ είμαι, και αυτό το ξέρουμε και οι δύο.

Το απόγευμα το κινητό μου αρχίζει να χτυπά: IRIS, IRIS, IRIS. Με αιτιολογίες όπως «εκδρομή», «για τη Μαρία», «Γ΄ Δημοτικού Ναύπλιο;;» και μία μόνο, χωρίς καμία αιτιολογία, με ποσό 22 ευρώ αντί για 13, γιατί κάποιος έβαλε τον λάθος αριθμό σε μια βιαστική στιγμή. Του γράφω ευγενικά. Μου απαντά: «Ωχ, πάρ' το, θα μου κάνεις έκπτωση στην επόμενη.» Δεν υπάρχει επόμενη, όσο κι αν ο οδηγός για το ταμείο της τάξης λέει να κρατάς τα παραπάνω για την επόμενη συλλογή. Επιστρέφω τα 9 ευρώ, και μου στέλνει τρεις καρδιές.

Μέχρι την Παρασκευή το πρωί έχουν πληρώσει είκοσι δύο οικογένειες, τσεκαρισμένες με το χέρι μία μία, γιατί η τάξη μας είναι στο δωρεάν πλάνο του ClassKasa. Οι υπόλοιπες τέσσερις δεν έχουν πει ακόμα τίποτα, και δεν πειράζει: ίσως τους ήρθε μια ζόρικη βδομάδα. Θα τους γράψω ιδιωτικά, χωρίς πίεση, με την ηρεμία της κυρίας Ελένης.

Παρασκευή, 11:55

Παίρνω τηλέφωνο το τουριστικό γραφείο.

• Καλημέρα, σε πέντε λεπτά στέλνω την προκαταβολή.
• Τέλεια. Σημειώστε ότι το λεωφορείο έχει κλιματισμό που δεν κλείνει.
• Πώς δεν κλείνει;
• Έχει ή χειμώνα ή Αύγουστο, ανάλογα με το πού κάθεστε.

Κλείνω. Κοιτάζω την πρόγνωση: ηλιοφάνεια, δεκαοχτώ βαθμοί, ούτε σύννεφο. Τη δείχνω στο γκρουπ. Πέντε άνθρωποι βάζουν χεράκι ψηλά. Η γιαγιά, προφανώς, είχε δίκιο από την αρχή.

Το ClassKasa δείχνει σε μία λίστα ποιος έχει πληρώσει, οπότε τα μεσάνυχτά μου μένουν δικά μου. Τα χρησιμοποιώ για να μετρήσω γάτες.