Αύγουστος, 14:30, και μια μεταφορά με σημείωση «sry»

Λένε πως υπάρχουν κάπου γονείς για τους οποίους ο Αύγουστος σημαίνει μόνο θάλασσα και τίποτα άλλο. Εγώ τους ξέρω μόνο από θρύλους. Κάπου ανάμεσα στην τρίτη εβδομάδα των διακοπών και τη στιγμή που σταμάτησα να κοιτάζω τον καιρό και άρχισα να κοιτάζω μόνο ένα πράγμα, ήρθε ο Αύγουστος για τους υπόλοιπους από εμάς. Η ομάδα των γονέων της Γ' Δημοτικού σιωπούσε όπως σιωπά ένα μπρίκι που μόλις έχει κατέβει από τη φωτιά, ακόμα καυτό, αλλά δεν βράζει πια.

Αυτή είναι η ιστορία μιας Πέμπτης. Της δικής μου Πέμπτης, η οποία, σύμφωνα με πολλές αξιόπιστες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας μου, έπρεπε να είναι ρεπό.

Μία μεταφορά που είχα πια ξεγράψει

Τον Μάιο όλοι συνεισέφεραν οικειοθελώς στην εκδρομή τέλους χρονιάς. Όλοι, εκτός από μία οικογένεια που χρωστάει 6 ευρώ από τις 28 Μαΐου, νούμερο που το ξέρω απέξω γιατί το έχω ελέγξει εννιά φορές, την τελευταία προχθές, ξαπλωμένη σε μια σεζλόνγκ.

Έστειλα μια ευγενική υπενθύμιση στις 2 Ιουνίου.

• Γεια, καμία βιασύνη, όποτε βολεύει!

Δεν εννοούσα «όποτε βολεύει». Εννοούσα «σε παρακαλώ κλείσ' το αυτό για να σκέφτομαι κάτι άλλο πάνω σε αυτή τη σεζλόνγκ». Αλλά σε μια καλή οικογένεια που μάλλον απλώς το ξέχασε δεν γράφεις κάτι τέτοιο, οπότε έγραψα την ευγενική εκδοχή και άφησα το νούμερο εκεί να κρέμεται, σαν ένα κομμάτι τυρόπιτας στην κατάψυξη που λες κάθε βδομάδα ότι θα το φας, και ποτέ δεν το φας.

Έβαλαν λάικ στο μήνυμα. Ένας αντίχειρας πάνω. Χωρίς μεταφορά. Το λάικ είναι χειρότερο από τη σιωπή.

Στο μεταξύ ο εγκέφαλός μου ετοιμάζει τον Σεπτέμβριο χωρίς άδεια

Παράλληλα, επειδή προφανώς ο εγκέφαλός μου δεν ξέρει να σταματάει, ξεκίνησα τη λίστα για το φθινόπωρο. Στο κινητό. Ανάμεσα στο αντηλιακό και στο να φωνάζω το παιδί να βγει από τα κύματα. Το αρχείο λέγεται lista_septemvriou_TELIKO2, έχει τριάντα πέντε γραμμές, χωρίς προθεσμία, γιατί το να βάλω προθεσμία σημαίνει να παραδεχτώ ότι το καλοκαίρι είναι προαιρετικό.

Να τι δεν σου λέει κανείς γι' αυτόν τον ρόλο. Δεν τελειώνει τον Ιούνιο. Οι άλλοι γονείς αφήνουν τη σχολική χρονιά μέσα στη σχολική χρονιά. Εγώ παίρνω μια σχολική χρονιά με επίλογο, και ο επίλογος είναι πιο μακρύς από το ίδιο το βιβλίο.

Τέλος πάντων.

Μια σύντομη, δηλωμένη παρέκβαση για τα μελτέμια

Ξέρατε ότι τα μελτέμια στο Αιγαίο ξεκινούν σχεδόν στο ίδιο σημείο του καλοκαιριού κάθε χρόνο, χωρίς κανέναν να έχει καλέσει σύσκεψη για να αποφασίσει πότε; Ο αέρας απλώς αλλάζει κατεύθυνση μια μέρα του Ιουλίου ή του Αυγούστου, και μετά φυσάει σταθερά μέχρι να αποφασίσει μόνος του να σταματήσει.

Το σκεφτόμουν αυτό περιμένοντας τη μεταφορά. Ένα ολόκληρο κλίμα ξέρει πότε είναι η ώρα του χωρίς ψηφοφορία. Εγώ κάνω αυτή τη δουλειά τρίτη χρονιά και ακόμα δεν ξέρω πότε ακριβώς ξεκινάει ο Σεπτέμβριος.

Εντάξει. Πίσω στη σεζλόνγκ.

Το κομμάτι όπου αναφέρω σύντομα την εφαρμογή και προχωράω

Φτιάξαμε το ClassKasa ακριβώς για μια τέτοια στιγμή, ένα link όπου η οικογένεια βλέπει πόσα χρωστάει και πληρώνει χωρίς να παίρνει τρίτη υπενθύμιση από μια σεζλόνγκ. Το Premium είναι ανά τμήμα, όχι ανά γονέα, και μοιρασμένο σε 25 οικογένειες βγαίνει περίπου 24 λεπτά τον μήνα ανά οικογένεια, ποσό για το οποίο κανείς δεν θα μαλώσει στον σύλλογο γονέων. Τα 6 ευρώ πάντως δεν θα είχαν έρθει πιο γρήγορα, ας είμαστε ειλικρινείς. Κάποια πράγματα δεν είναι πρόβλημα εφαρμογής. Είναι πρόβλημα «τον Μάιο είχε πολλά ταυτόχρονα», και έχω υπάρξει κι εγώ αυτή η οικογένεια, περισσότερες από μία φορά.

Ένας αδέσποτος σκύλος της παραλίας στάθηκε μισό μέτρο από τη σεζλόνγκ μου, αξιολόγησε το κουλούρι μου με την αυτοπεποίθηση ενός πλάσματος που ζει εκεί από τον Ιούνιο, και το άρπαξε ενώ μιλούσα ακόμα για την ασφάλεια του τμήματος. Κανείς στην παραλία δεν εξεπλάγη.

Η ειδοποίηση τελικά ήρθε στις 14:30, μέσω της τραπεζικής εφαρμογής. Η σημείωση στη μεταφορά: «sry». Έξι ευρώ, τρεις μήνες, τρία γράμματα. Η λίστα του Σεπτεμβρίου έχει πια τριάντα έξι γραμμές. Το κουλούρι όμως χάθηκε οριστικά.