Σεπτέμβρης, τρεις συλλογές μαζί κι ένας σαλίγκαρος ονόματι Θανάσης

Σεπτέμβρης, Τρίτη, 6:58 το πρωί. Δεν έχω σηκωθεί ακόμα κι η ομάδα της τάξης στο WhatsApp έχει ήδη 60 αδιάβαστα.

Ανοίγω το ένα μάτι. Το άλλο φοβάται.

Τρεις συλλογές, μία βδομάδα, καμία ημερομηνία

Αυτή τη βδομάδα ξεκινάνε τρεις συλλογές μαζί: το πακέτο με τα σχολικά, η ασφάλεια της τάξης και το ταμείο του συλλόγου γονέων. Προθεσμία; Όλες «μέχρι την Παρασκευή». Ποια Παρασκευή, μυστήριο, αλλά σίγουρα αυτή που εγώ δεν θα έχω λεπτό.

Είναι εκείνη η στιγμή του Σεπτέμβρη που καταλαβαίνεις πως το να είσαι ταμίας δεν είναι μία δουλειά. Είναι είκοσι μικρές δουλειές φορεμένες σε ένα παλτό, κι η καθεμία έχει άλλο ποσό, άλλη προθεσμία κι άλλον γονιό που «νομίζω πλήρωσα πέρσι, όχι;».

Στην ομάδα, με σειρά εμφάνισης

• Η Ελένη: «τελικά για τι είναι;» (η λίστα είναι καρφιτσωμένη από τη Δευτέρα).
• Ο Δημήτρης: «γίνεται σε δύο δόσεις;»
• Η Σοφία: «πλήρωσα ήδη 🙂» (δεν πλήρωσε).
• Ο Γιώργος: μια φωτογραφία από έναν σαλίγκαρο που βρέθηκε στη γυμναστική.
• Δεκατέσσερα «μπράβο» κάτω από τον σαλίγκαρο.
• Ένα φωνητικό 4 λεπτά και 51 δευτερόλεπτα, από έναν μπαμπά που κανείς δεν αναγνωρίζει.

Το φωνητικό το άκουσα τρεις φορές. Δεν κατάλαβα ακόμα αν αφορούσε τα λεφτά ή τον σαλίγκαρο.

Το έμβασμα-γρίφος

Και μετά έρχεται. Ένα IRIS με ποσό 44,99 € αντί για 45, με αιτιολογία «εισφορά».

Ποια εισφορά; Από τις τρεις; Άγνωστο. Είναι σαν να μου αφήνουν ένα κλειδί χωρίς να μου λένε ποια πόρτα ανοίγει, και μετά όλοι γυρνάνε στον σαλίγκαρο.

Κάποιοι γονείς πληρώνουν και μετρητά. Οπότε φακελάκια ταξιδεύουν μέσα στη σχολική τσάντα ενός επτάχρονου σαν διπλωματικός σάκος, με προορισμό εμένα και μόνο ελπίδα να μη φαγωθούν από κάποιο κρουασάν στην πορεία.

23:40, εγώ κι ένα αρχείο που φωνάζει βοήθεια

Το βράδυ ξαπλώνω δίπλα σε ένα Excel με όνομα που είναι κραυγή αγωνίας: eisfores_2026_TELIKO_v3_diorthomeno(2).xlsx.

Παίζω ντετέκτιβ. Αντιστοιχίζω ποσά με ονόματα, ποσά με ημερομηνίες, ημερομηνίες με τη διάθεσή μου, που πέφτει. Το 44,99 € κάθεται σε ένα κελί και με κοιτάει.

Στο τέλος βάζω τα 0,01 € από την τσέπη μου. Όχι επειδή χρωστάει κανείς, αλλά επειδή δεν αντέχω τη στήλη να μη βγαίνει. Ένα σεντ. Έχω ξενυχτίσει για ένα σεντ. Μην ρωτάς.

Παρένθεση: τα μυρμήγκια

Επειδή σε αυτό το σημείο ο εγκέφαλός μου πάντα φεύγει, θυμήθηκα ότι τα μυρμήγκια, όταν πρέπει να αποφασίσουν πού θα φτιάξουν φωλιά, στέλνουν ανιχνευτές. Κανείς δεν διατάζει κανέναν. Απλώς, όταν αρκετά μυρμήγκια συμφωνήσουν, γίνεται.

Καμία σχέση με την ομάδα μας, όπου αρκετά μυρμήγκια θα ρωτούσαν πρώτα «γίνεται σε δύο δόσεις;».

Τέλος πάντων, πίσω στις συλλογές.

Ναι, φτιάξαμε μια εφαρμογή γι' αυτό

Κάπου εκεί, στο τρίτο ξενύχτι με το Excel, σκέφτηκα ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος. Ναι, φτιάξαμε μια εφαρμογή για ακριβώς αυτό - ένας σύνδεσμος, ο καθένας βλέπει τι χρωστάει, το ποσό βγαίνει μόνο του, τέλος οι φάκελοι στην τσάντα.

Τεσπά.

Επίλογος με σαλίγκαρο

Στις 22:00, η μεγάλη απόφαση της βραδιάς: ο σαλίγκαρος μένει.

Ψηφίστηκε ομόφωνα, τον είπαν Θανάση, και τώρα ζει σε ένα βαζάκι δίπλα στον πίνακα. Οι τρεις συλλογές; Ακόμα ανοιχτές. Το 44,99 €; Λύθηκε, με προσωπικό μου κόστος ενός σεντ.

Μηδέν άγχος. Τουλάχιστον για τα επόμενα δεκαπέντε λεπτά.