Είπα δεκαπέντε ευρώ. Η παρέα άκουσε θρύλο.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια αίθουσα που μύριζε ακόμα φρέσκο μολύβι, είκοσι δύο οικογένειες κάθισαν σε καρέκλες φτιαγμένες για παιδιά επτά χρονών, για να μάθουν καθαρά και δυνατά πόσο κοστίζει η εκδρομή του Οκτωβρίου. Δεν ήταν σύνοδος κορυφής. Ήταν η πρώτη συνέλευση γονέων, και το ποσό ήταν δεκαπέντε ευρώ.

Το είχα εξασκήσει στο αυτοκίνητο. Δεκαπέντε ευρώ, μόνο για την εκδρομή, μέχρι τις δεκαπέντε. Το είπα αργά. Είπα «μόνο για την εκδρομή» δύο φορές, τη δεύτερη σηκώνοντας και το χέρι, σαν να σταματάω κίνηση. Τα μισά κινητά άναψαν πριν προλάβω να τελειώσω την πρόταση, κάτι που επιλέγω, με μεγαλοψυχία, να το λογαριάσω ως ενδιαφέρον.

Το θαύμα των ενενήντα δευτερολέπτων

Ενενήντα δευτερόλεπτα αφότου κάθισα ξανά στην καρέκλα που, ξεκάθαρα, δεν φτιάχτηκε για μένα, η παρέα των γονέων ξύπνησε: «συγγνώμη, αυτό είναι μόνο για τον Οκτώβριο ή για όλη τη χρονιά;»

Είχα πει «μόνο για την εκδρομή». Το είχα πει δυνατά, μέσα στην αίθουσα, δύο μέτρα από την ίδια μαμά.

Μετά κάποιος απάντησε απλώς «ωραία», που αργότερα αποδείχτηκε πως σήμαινε ακριβώς το αντίθετο. Μετά κάποιος ρώτησε αν είναι το ίδιο με το δώρο για τη δασκάλα, που δεν ήταν, εκείνο έρχεται τον Μάιο. Μετά κάποιος ρώτησε αν μια μεταφορά μέσω IRIS μετράει ως πληρωμένο τη στιγμή που πατάς το κουμπί, πριν καν φτάσει το ποσό.

Μετά χειροτέρεψε.

Δύο μέρες αργότερα, ένας παππούς που περίμενε στην πύλη του σχολείου με σταμάτησε, με το ίδιο ύφος που έχουν οι άνθρωποι όταν σου ζητούν πληροφορία στον δρόμο, και με ρώτησε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Του απάντησα με την ίδια υπομονή που είχα δείξει και στην αίθουσα, παρόλο που άρχισα σοβαρά να αναρωτιέμαι αν μιλάω σε μια γλώσσα που μόνο εγώ καταλαβαίνω.

Μια μικρή, ομολογώ περιττή, παρέκβαση για το κομπολόι της γιαγιάς μου

(Το λέω από τώρα, μπορείτε να την προσπεράσετε.) Θέλω μία παράγραφο ολόκληρη για το κομπολόι της γιαγιάς μου, που κληρονόμησα και κρατάω δίπλα στον υπολογιστή, χωρίς κανέναν πρακτικό λόγο. Το παίζω ασυναίσθητα κάθε φορά που ελέγχω τα ποσά, χάντρα χάντρα, σαν να μετράω κάτι πιο σημαντικό από ευρώ. Δεν βοηθάει καθόλου στο να κλείσω το ισοζύγιο. Απλώς κάνει τον θόρυβο να μοιάζει με σκέψη. Εντάξει, πίσω στην αίθουσα.

Για τα πρακτικά

• Εγώ, δυνατά, αργά: δεκαπέντε ευρώ, μόνο για την εκδρομή, μέχρι τις δεκαπέντε.
• Η παρέα, ενενήντα δευτερόλεπτα μετά: «στάσου, αυτό είναι για όλη τη χρονιά;»
• Εγώ, γράφοντας, αξιοσημείωτα ήρεμη: μόνο για την εκδρομή, ακριβώς όπως είπα και στην αίθουσα.
• Κάποιος, τρία μηνύματα πιο κάτω: «α ναι, ευχαριστώ πολύ!»
• Το ίδιο άτομο, την επόμενη Πέμπτη: «συγγνώμη, αυτό δεν είναι το δώρο της δασκάλας;»

Δεν τα λέω όλα αυτά με παράπονο. Έχω καθίσει κι εγώ σε τέτοιες καρέκλες, υπολογίζοντας νοερά αν θα προλάβω την προπόνηση μετά. Η αίθουσα δεν είναι γεμάτη ανθρώπους που δεν νοιάζονται. Είναι γεμάτη ανθρώπους που κρατούν στο μυαλό τους έξι πράγματα ταυτόχρονα, και τα δεκαπέντε ευρώ για μια εκδρομή, δικαιολογημένα, δεν είναι το πιο δυνατό απ' αυτά.

Γι' αυτό μετράει πού βάζεις το ποσό: κάπου όπου κάποιος μπορεί να το ξαναδιαβάσει το βράδυ, ήσυχα, κι όχι να το πιάσει στον αέρα ανάμεσα στην ανακοίνωση για τον σύλλογο γονέων και την ερώτηση για τα αθλητικά παπούτσια. Γι' αυτό έχουμε έναν σύνδεσμο για κάθε οικογένεια, με το σωστό ποσό ήδη γραμμένο, ώστε κανείς να μη βασίζεται στη μνήμη του απ' την αίθουσα.

Δούλεψε. Τεχνικά.

Στο τέλος της συνέλευσης κάποιος αποφάσισε να βάλει τις καρέκλες σε κύκλο για την επόμενη δραστηριότητα, έτσι όποιος ήρθε λίγο αργά δεν είδε καν τον πίνακα με το ποσό, μόνο μια κυκλική διάταξη καρεκλών και έναν πίνακα γυρισμένο στο πλάι σαν μετά από συμπλοκή. Είκοσι οικογένειες στις είκοσι δύο πλήρωσαν μέσα στην εβδομάδα, μία μεταφορά ήρθε με τη σημείωση «για την εκδρομή νομίζω», κι οι υπόλοιπες, προς το παρόν, «το κανονίζουν».

Το ποσό λοιπόν ειπώθηκε, ακούστηκε, παρεξηγήθηκε, και τελικά πληρώθηκε, λίγο πολύ στην ώρα του και λίγο πολύ ολόκληρο. Σκέφτομαι σοβαρά να γράψω «ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗ» με τόσο μεγάλα γράμματα που να μην μπορεί να ξεφύγει σε κανέναν. Τη γραμματοσειρά δεν την έχω διαλέξει ακόμα.